|
(Casa) Þúsund ár í orðum Þúsund orð sem hrista mig á hol Ekkert þor, við verðum sárir enn Ég verð að komast út
Þúsund orð í árum Þúsund ár sem segja allt sem er Enginn sér, á bak við orðin tóm Býr alltaf eitthvað
Síðustu tárin að Síðustu tárin strýk, ég burt Síðustu ár um ævina
Síðustu árin að Síðustu árnar enda burt Sárin saman – já, þau gróa
Þúsund orð í drápum Þúsund ár um mínar kinnar renna tár Svöðusár, sem við saumum aftur saman og höldum áfram
Síðustu tárin af Síðustu tárin strýk, nú burt Síðustu ár um ævina
Síðustu stráin dreg Síðustu árnar renna burt Sárin saman þau gróa
Sárin saman þau gróa Síðustu tárin renna burt Sárin saman – já, þau gróa Já, þau gróa Já, þau gróa
Nú er ég loks kominn heim | Un migliaio di anni in parole, migliaia di parole che mi dilaniano fino alla morte Anche senza forze, continuiamo ad essere feriti Ho bisogno di andare via. Un migliaio di anni in parole, migliaia di anni capaci di rivelare tutto, nessuno capisce che dietro parole vuote si cela sempre qualcosa Ho versato le ultime lacrime, le ho cancellate via, durante gli ultimi anni della mia vita Gli ultimi anni che ho vissuto, gli ultimi fiumi si sono essiccati, e le ferite - sì, fanno ancora male Un migliaio di parole in morti un migliaio di anni, le lacrime hanno solcato le nostre guance, abbiamo ricucito insieme le escorazioni, così da poter andare avanti. Ho versato le ultime lacrime, le ho cancellate via, durante gli ultimi anni della mia vita Ho estratto i miei ultimi doveri, gli ultimi fiumi si sono essiccati, le ferite sono guarite le ferite guariscono, le ultime lacrime a seccarsi le ferite, sì, guariscono sì, guariscono sì, guariscono adesso sono finalmente a casa |
|